Brak Nazwy
''Nie pomysl sobie o mnie zle, ale zastanawiam sie czy nie dalabys sie wyciagnac na lody? :D Twoj numer mam od twojej przyjaciolki. Widzielismy sie na plazy :)''
Przez dluzsza chwile zastanawialam sie co odpisac. No bo nie codziennie zdaza sie, ze taki chlopak zaprasza cie na lody lub wogole prosi o twoj numer. Teraz nie moge zaprzepascic szansy i zrobic dobre pierwsze wrazenie.
Ja
''No tak pochwalila sie, ze dala ci moj numer :). Tak sie sklada, ze cie pamietam, ale nie bardzo teraz moge wyjsc...''
Ohh! Kurde! Po co ja to pisalam! Prawda jest taka, ze moge, a tym bardziej bardzo chce z nim wyjsc!!! Tylko... No, boje sie.
Brak Nazwy
''No szkoda. To moze innym razem co? :D Albo wieczorem?''
Ja
''Dobra wyjde teraz :). Jednak nie mam nic do zrobienia :d .''
Brak Nazwy
''W takim razie gdzie na ciebie czekac? Masz daleko do centrum?''
Ja
''No tak troche :D . Jesli mialabym jechac rowerem to okolo 40 minut :/ ''
Brak Nazwy
''To moze po ciebie przyjde? Nie bedziesz taki kawal sama :D.''
Boze!!! On chce po mnie przyjsc! Nie moge przeciez odmowic, to byloby robienie czegos przeciwko sobie.
Ja
''Ale wtedy ty bedziesz szedl sam, zreszta nie wiem czy trafisz.''
Brak Nazwy
''Nie martw sie, napewno nie mieszkasz tak daleko odemnie :). Ja mieszkam na Downing Street :p ''
Zdalam sobie sprawe, ze to nawet nie daleko i nawet sie ucieszylam.
Ja
''No to w takim razie musisz przy pierwszym zakrecie, tam kolo tego sklepu z prasa, skrecic w lewo, potem caly czas prosto, przy nastepnym zakrecie w prawo i trzeci dom po porawej stronie :D''
Brak Nazwy
''Napewno znajde :D . Nie powinienem sie zgubic. Jakby co to pisze :D''
Szybko poprawilam nieco makijaz, ale tak by nie byl zbyt mocny i ubralam sie w inne ubrania niz te, w ktorych bylam na plazy. Zbieglam na dol i czekalam przed drzwiami, tylko po to, zeby mama nie otworzyla ich przedemna, bo narobilaby mi wstydu, a tego mam zamiar uniknac.
-Emily? Spodziewamy sie kogos?-spytala.
-Nie. Skad ta mysl?- zaprzeczylam.
-Stad, ze stoisz pod drzwiami, wyszykowana i sie denerwujesz.
-Nie prawda.- jak ja zaluje, ze ona pozna po mnie zupelnie wszystko. Cenie to, ze mam z nia tak dobry kontakt, ale naprawde czasami przesadza. Musi wiedziec wszystko.
-Jak uwazasz.-wzruszyla ramionami i wrocila do kuchni.
Moje serce przyspieszylo rowno z dzwiekiem dzwonka. Spojzalam przez wizjer i zobaczylam jego. Byl cudowny. Nie moglam oderwac sie od drzwi. Wzielam gleboki oddech, poprawilam wlosy, upewnilam sie, ze wygladam jak czlowiek i otworzylam drzwi.
-Jednak trafiles.- usmiechnelam sie.
-Nie bylo latwo, ale jakims cudem.- odparl tym samym, gdybym tylko mogla powiedzialabym calemu swiatu, ze nigdy nie widzialam cudowniejszego usmiechu, ale ograniczylam sie tylko do spojzenia na swoje buty.-To co idziemy?- zapytal.
-Tak, tak. Mamo wychodze, nie wiem kiedy wroce i nie dzwon!- zatrzasnelam za soba drzwi i ruszylismy w strone furtki.
Przez czesc drogi nie odzywalismy sie do siebie, ale postanowilam to przerwac. Po pierwsze frustowalo mnie to, a po drugie, bylam ciekawa co odpowie na moje pytanie.
-Skad mysl, zeby do mnie napisac?- odwrocil spojzenie w moja strone i byl nieco zdziwiony.
-Coz... Nie... Nie wiem. Tak po prostu.-powiedzial.
Nic nie odpowiedzialam, no bo co mialam powiedziec? Ze nawet nie zdaje sobie sprawy jak bardzo na to czekalam? Zdjelam okulary przeciwsloneczne i wbilam wzrok w ziemie.
-Ale tego nie zaluje.- dodal.- Mam nadzieje, ze ty tez nie :D
-Jak narazie, to nie.- usmiechnelam sie i dostalam smsa.
Perrie
''Mam nadzieje, ze nie jestes zajeta ;)''
Ja
''Przykro mi nie ma mnie w domu, pogadamy potem?''
Perrie
''OK,OK, ale pamietaj to WAZNE! :D :) :P :* ^^ ''
-Wybacz.- powiedzialam, chowajac telefon do tylniej kieszeni.
-Nie szkodzi :) .
-Gdzie tak wogole idziemy?
-A gdzie chcesz isc?
-Nie wiem, to ty napisales do mnie, wiec wybor nalezy do ciebie.
-Ok, skoro tak to idziemy do tego wesolego miasteczka, ktore otworzyli wczoraj w Hade Park'u.- spojzal na mnie.
-No dobrze. Mam nadzieje, ze lubisz kolejki gorskie, bo ja uwielbiam!- ucieszylam sie na sama mysl o rollercosterze.
-Poswiece sie.- odpowiedzial juz mniej entuzjastycznie.
-Boisz sie? Nie.
-Oczywiscie, ze nie.- zaprzeczyl.
-Klamiesz? Prawda? Jesli sie boisz, to sie tego nie wstydz. Kazdy ma jakies leki. Ja boje sie biedronek.- szlam tylem, tak zeby caly czas byc przodem do niego. Na jego twarzy pojawil sie wielki usmiech.
-Biedronek? Ja nie lubie pszczol, os i innych takich.
-I rollercosterow?-usmiechnelam sie znowu.
-Mam lek wysokosci.-przyznal sie wkoncu.- Nie boje sie rollercostera samego w sobie. Boje sie wysokosci na jakiej on jest. Zawsze jak bylem dzieciakiem i szlismy cala grupka do weslego miasteczka to wszyscy pchali sie na kolejke, a ja szedlem zbijac butelki.- zasmial sie.- potem wszyscy wracali zarzygani, dlatego nigdy tez nie zalowalem, ze jednak nie wszedlem.
-Ja nigdy sie nie zrzygalam na kolejce.
-Serio?- wygladal na rozbawionego.- to chyba dobrze.
-Tak mysle, ale za to Jane kiedys zarzygala wszy...
-Uwaga!- przyciagnal mnie za reke do siebie, a obok przejechal pedzacy rowerzysta, gdyby nie on to pewnie byloby ze mna marno.
-Jeny, dzieki.- przyspieszylam oddech.
-Nic ci nie jest?
-Nie, nie.- nawet nie zauwarzylam, ze nadal trzyma moja dlon. Przyznam, ze zawstydzilam sie odrobine i sposcilam glowe.
-Wiecej mnie tak nie strasz.- powiedzial juz bardziej rozbawionym glosem, a dlonia, ktora jeszcze przed chwila mnie trzymal, przeczesal sobie wlosy.
-To ty wystraszyles mnie.- zasmialam sie.
-Dobra idziemy :D.
Reszte dnia wluczylismy sie po wesolym miasteczku. Skorzystalismy chyba ze wszystkich atrakcji, no z wyjatkiem rollercosteru. Nie zaluje zadnej sekundy spedzonej dzisiaj z nim. Okolo 20 odprowadzil mnie do domu.
-Swietnie sie dzisiaj bawilam. Nie pamietam kiedy ostatnio tyle sie smialam.- usmiechnelam sie.
-Ja tez.- ujal moje dlonie. Poczulam przyjemne cieplo. Nawet nie spodziewalam sie tego. Popatrzyl chwile na mnie, a potem delikatnie musnal moje usta.- Do zobaczenia.- poszedl w strone furtki, a ja w zdumieniu odprowadzilam go wzrokiem.
***
Bardzo ucieszylam sie, ze udalo mi sie przemknac niezauwazenie przed mama wczoraj wieczorem. Nie moglam spac cala noc, bo myslalam o tym co wydarzylo sie pod drzwiami. Nie wiedzialam co to ma znaczyc, ale podobalo mi sie.
-Dzien dobry!- przywitalam sie z rodzicami, kiedy weszlam do kuchni.
-Dzien dobry i do widzenia.- powiedzial tata i najpierw pocalowal mame, a potem mnie.- musze juz wyjsc do pracy, bo inaczej sie spoznie.
-Musze przyznac, skarbie, ze jest niezly.- powiedziala mama po wyjsciu taty.
-Kto?- zdziwilam sie.
-Ten chlopak, ktory cie wczoraj przyprowadzil do domu.- upila lyk kawy.
-Aha. No jest... Mily.- probowalam nie pokazac, ze nie tylko to mi w nim zainponowalo.
-Nie wiem, ale jesli chodzi o wyglad to grzech nie spojzec.- zasmiala sie.- Zreszta nie ukryjesz przedemna nic. Widzialam wczoraj wszystko.- poscila mi oczko.
-Wszystko?!- przestraszylam sie, przeciez nie jestesmy razem, znaczy chyba nie, a ona zaraz sobie cos uroi.
-Co do szczegolu. Wiedz, ze nie zabronie ci sie z nikim spotykac, ale pamietaj...
-MAMO!- przerwalam jej.- nie jestesmy para! Nie masz sie czego bac.
-Ja widzialam co innego. Matczyna ciekawosc jest silniejsza, skarbie. Nie ukryjesz nic. Chyba mam to po swojej mamnie. Ona tez wiedziala, ze spotykam sie z twoim tata, mimo ze probowalam to ukryc.- zaczela swoje opowiesci.
Nie chcac sluchac nic wiecej, wyszlam z pomieszczenia i usiadlam w salonie.
Harry
''Jesli masz ochote to wpadne po ciebie o 12 ;) . Wez te swoja kolezanke, co dala mi twoj numer, ja wezme Zayn'a i pojdziemy nad jezioro, ale takie normalne :D.''
Ja
''OK :) . Pamietaj unikac mojej mamy, naprawde. Nie pytaj dlaczego :D''
Harry
''Hahaha no dobrze :d . Do potem. ''
Szybko chcialam powiadomic Perrie o tym. Napisalam do niej. Skoro mieli byc po nas o 12, a jest 10 to mamy niewiele czasu.
Ja
''Badz u mnie za chwile. Wez rzeczy potrzebne na plaze i co tam potrzebujesz. Jak najszybciej jak przyjdziesz to ci wszystko powiem!!! :D :) :* A ty mi powiesz o tej wczorajszej, waznej sprawie ^^''
Perrie
''Daj mi 10 minut :D :) :* ^^''
Perrie mieszkala niedaleko, wiec pomyslalam, ze tyle zajmie jej droga i sie nie pomylilam. Byla u mnie 11 minut pozniej. Co mnie zdziwilo to tylko to, ze przyszla w pizamie i zupelnie nie ogarnieta, a w plecaku miala wszystkie potrzebne rzeczy. Widac, ze sie spieszyla.
-Co sie stalo?!- wpadla do holu niczym rakieta.- Dzien dobry Pani Kate!- krzyknela do mojej mamy.
-Witaj Perrie!-odkrzyknela moja mama.
-Dobrze.
-Najpierw moja sprawa, potem twoja.- powiedzialam i poszlysmy na gore.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Troche sie grzebalam z tym rozdzialem xD. Jesli sa jakies bledy to nie moja wina, bo zanim wstawiam rozdzial tu, to daje go sprawdzic mojej siostrze, wiecie tak dla pewnosci :D . No tak czyli czekam na komentarze i ewenrualne pytania, gdyby ktos jakies mial :).
Uhuhuhu nareszcie jest! Czytam z takim bananem na twarzy! ♥ "potem wszyscy wracali zarzygani" ahahaha xDD Już kocham to opowiadanie :3 Moje pierwsze, które będę śledzić od początku! <3
OdpowiedzUsuńhahaha to taki troche zaszczyt :D To ja mialam banana jak czytalam ten komentarz, bo to naprawde mile slowa i dziekuje, ze ci sie podoba :) :*
UsuńDawaj nexta <3
OdpowiedzUsuńPewnie bedzie jutro lub za 2 dni ;)
Usuń