Rozdzial 1

-Emily. Emily!- ocknelam sie z transu. To nie byl sen, tyko stan, w ktory wpadam od pewnego czasu. Siedze wtedy zapatrzona w jeden punkt, a lzy strumieniami splywaja po moich policzkach. Lubie ten stan, pomaga zapominac o bolu, albo przynajmniej go tlumi.
-To jest Pani Britz.- mama przedstawila mi kobiete, ktora byla razem z nia.- porozmawia z toba i postara sie ci pomoc.
Kobieta weszla do pokoju i usiadla na krzesle, ktore stalo przed lozkiem, mama wyszla.
-Witaj Emily, mam na imie Rebecca. Mama opowiedziala mi o twoim problemie, chcialabym poznac twoja historie, zeby latwiej mi bylo tobie pomoc.- mowila zyczliwym glosem, jak dla mnie zbyt zyczliwym. Nienawidze litosci.
-Podobno cienie przychodza z bolem, ktorym sie kierujemy*.- nie oderwalam wzroku od okna. - w takim razie jestem cieniem swojego cienia. Kieruje sie bolem i dobrze mi z nim.
Rebecca nic nie mowila, tylko wsluchiwala sie w moj monolog. W prawdzie to od tego tu wlasnie byla.
-Wtedy jeszcze nie wiedzialam, czym tak naprawde jest bycie czescia kogos, teraz juz wiem, bo razem z nim zabraklo czesci mnie. To zaczelo sie 3 lata temu. Pamietam ten dzien jakby wydarzylo sie to wczoraj, bo jak moglabym zapomniec? Takie zeczy zostaja do konca, w moim wypadku to jest dopiero pczatek.
-Mow dalej.- odezwala sie Rebecca, sprawiala wrazenie osoby, ktora niechetnie przerywa innym, ale to takze czesc jej pracy.
-Ten dzien mial byc zwykly. Jak kazdego,normalnego dnia razem z Perrie siedzialysmy na stolowce i wybrzydzalysmy paskudny lunch. Tylko, ze tego dnia po poludniu postanowilysmy sie wybrac na plaze, niedaleko, w lesie. Nie wiedzialam, ze ta wycieczka do lasu, pozytywnie obroci moje zycie o 360 stopni tak, ze nie bedzie ono chcialo wrocic do pierwotnego stanu. Zadna z nas sie nie spodziewala tego, ze moze tam byc ktos oprocz nas. Tym bardziej ja . Nie wiedzialam, ze tam wlasnie po raz pierwszy spotkam Harry'ego.



                                                              *WSPOMNIENIA*

(Bedzie sie to opieralo na tym, ze wszystko bedzie pisane z perspektywy Emily (poza niektorymi fragmentami) i zostanie cofniete o 3 lata, czyli do dnia kiedy to wszystko sie zaczelo)

-No, no.- powiedziala Perrie, kiedy wracalysmy z plazy.
-Co ''no''?
-Nie udawaj! Widzialam jak na niego patrzylas... Zreszta on na ciebie tez! Dalam mu twoj numer.- mowila podekscytowana blondynka.
-I jeszcze sie chwalisz. Zreszta po co to zrobilas?!- udalam, ze jestem wsciekla, jednak z drugiej strony bylam jej za to wdzieczna.
-Oj juz przestan. Pytal to mu dalam.
-A co sadzisz o tym brunecie?                                                
 -Zayn'ie?          
-Przygladal ci sie.- poscilam jej oczko w roli odwetu.
-Sprawial wrazenie zadufanego w sobie. Jak dla mnie za bardzo zgrywa elegancika.- odparla, przekladajac torbe na drugie ramie.
-Z jednej strony masz racje, skoro ty myjesz wlosy co 2 tygodnie, mozesz wydawac sie mu zbyt ''brudna''.- zrobilam paclcami znak cudzyslowiu.
-Nie nabijaj sie!

-Nie nabijam. Po prostu to jest prawda.- zasmialam sie.
-Jezeli nie mam potrzeby myc ich czesciej to tego nie robie.- zkrzyzowala rece na piersi i przez polowe drogi sie nie odzywala.- dobra wiesz, ze dlugo nie potrafie sie na ciebie gniewac!- usmiechnelam sie w odpowiedzi.- Do jutra.- powiedziala skrecajac w swoja alejke.
-Pa.- pozegnalam sie i reszte drogi szlam juz sama. Zastanawialam sie, kiedy i czy wogole zadzwoni, skoro wyciagnal moj numer od Perrie. Oh! Jestem glupia, bo wogole o tym mysle! Powinnam zajac sie innymi sprawami niz myslenie o nim. Dziwne, bo nie potrafie. Zawsze mijalo mi po 5 minuach, a teraz po prostu nie mija. Weszlam w furtke i spotkalam mame przed domem.
-I jak bylo?- spytala jednoczesnie podlewajac kwiaty.
-A jak mialo byc?- odparlam rowniez pytaniem z uradowana mina i usiadlam na lawce.
-Bo widze, ze cos sie stalo, oczywiscie pozytywnego.- usmiechnela sie, miala ten dar, ze zawsze poznala po mnie, ze cos sie zmienilo.
-Nie. Dlaczego?- usmiech nie znikal mi z twarzy.
-Ukrywasz cos.- sprawaiala wrazenie rownie szczesliwej co ja.
-Nie-e!- zaprotestowalam, a moj telefon zaczal wibrowac, serce mi stanelo i szybko wygrzebalam go z torby.
                                                                  Perrie
               ''Szczesliwie dotarlam do domu, milo, ze napisalas, zeby sie upewnic :D ''
                                                                      Ja
                                            ''Kurde zapomnialam, wybacz :D ''

Tak szczerze to sie troche rozczarowalam. Naprawde myslalam, ze to on. Robie sobie tylko niepotrzebna nadzieje. Uf, musze sie otrzasnac! Odlozylam telefon obok na lawce.
-Kto to?-mama zadala kolejne pytanie.
-Perrie.- probowalam ukryc rozczarowanie. Wzruszyla ramionami w odpowiedzi i wrocila do swojego zajecia. Ja postanowilam isc do domu.
Kiedy weszlam do swojego pokoju dostalam nastepnego sms'a, tym razem od nieznanego numeru.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

*Z piosenki ''Where Do Broken Hearts Go'' Poczatek drugiej czesci, drugiej zwrotki ''Shadows come with the pain that you're running from''



Pierwszy rozdzial! Od razu was przepraszam za to, ze nie ma polskich znamow, ale mam jakas dziwna klawiature i nie moge ich robic :) . Licze na jakiekolwiek komentarze, bo dzieki temu bede wiedziala, czy podoba sie komus to co pisze :) .  ILY :*