-Byłaś tu kiedyś?- spytał kiedy weszliśmy do środka.
-Nie.- odparłam. Zwykle nie chodziłam do klubów, a już napewno nie do takich jak ten, ale nie mam zamiaru sie do tego przyznawać, bo on pewnie był już w takich nie raz.
-Ja może 2 razy. Nic specjalnego, ale ujdzie, bywały gorsze.
-Wychodzi na to, że czesto chodzisz po takich miejscach.- stwierdziłam.
-Może, ale jeśli chcesz to nie musze wcale.-powiedział i wyjął telefon z kieszeni. Z jego miny wywnioskowałam, że to nie był zwykły sms. Gwałtownie pobladł i zrobił się zmieszany.-poczekaj tu, zaraz wróce.- dodał, a ja przytaknęłam. Oczywiście nie miałam zamiaru czekać, za bardzo zdziwiła mnie nagła zmiana jego zachowania, dlatego kiedy tylko wystarczajaco sie oddalił poszłam za nim.
Miejsce, w które ,,zaprowadził'' mnie Harry nie różniło się niczym od innych pomieszczeń w tym klubie z wyjątkiem tego, że tu przesiadywali podejżanie wyglądający faceci, właśnie z jednym z takich rozmawiał Harry. Widziałam ich doskonale, ale niestety stałam w takiej odległosci, że nie słyszałam tego co mieli sobie do powiedzienia. Harry nie wyglądał na zbytnio zachwyconego tym spotkaniem, tamten za to sprawiał wrażenie jakby chciał odzyskać coś od Hazzy i to zaraz. Ale co on mógł mieć wspólnego z takim typem? Oczywiście byłam pewna, że nie dowiem się tego od niego, dlatego postanowiłam dowiedzieć się tego sama. Szybko wróciłam na miejsce, gdzie miałam czekać, bo wydawało mi się, że zaraz skończą rozmawiać, nie myliłam się.
-Możemy isc.- usłyszałam za sobą jego glos. Usmiechnęłam się w odpowiedzi, jednak szybko mina sama mi zrzędła na widok tego, że Harry wyglądał na przybitego i taki był.
-Coś się stało?- spytałam.
-Nie... Nie.- odparł szybko.
-Przecież widze.- chciałam wyciągnąć z niego tyle ile sie da, a jeszcze bardziej tego kim był tamten facet i czego chciał.
-Nie mam ochoty tu być...- powiedział.- idziemy się przejść?
-Jasne.-odparłam.
Wyszliśmy z klubu bez słowa i tak szliśmy aż dotarliśmy do wąskiej ścieżki w parku. Co jakiś czas spoglądałam na Harry' ego, który szedł z wzrokiem wbitym w ziemię i rękoma w kieszeniach. Znałam go niecałe 3 dni, ale nie przeszło mi przez myśl, że Harry Styles może być kiedyś tak zupełnie nie sobą, przecież ja znałam go z tej pozytywnej strony. A może on wcale nie jest takim optymistą jakiego poznałam? Może ma problemy, z którymi nie poradzi sobie sam?
Usiadł na jednej z ławek,a ja zajęłam miejsce obok. Złapałam go za rękę, a on ją zacisnął. Nie wiem, czy domyślił się, że wszystko widziałam, ale nie to teraz było najważniejsze.
Powiesz mi?- spytałam. Westchnął ciężko, ale wkońcu coś powiedział.
-Nie wszystko jest zawsze takie łatwe jak sie wydaje. Zwykle
KIEDY ZAMKNIESZ OCZY widzisz coś innego niż to co swiat pokazuje ci w rzeczywistości. Możesz sie okłamywać i nigdy ich nie otwierać, ale to co zrobiłes złego i dobrego, i tak idzie za tobą z każdym twoim krokiem. Kiedyś zrobiłem coś głupiego, a teraz muszę za to poniesc konsekwencje.- podniósł na mnie wzrok, a ja w głowie analizowałam każde jego słowo.
-Nie musisz być w tym sam...-powiedziałam po krótszym namyśleniu.
-To co było przed nami, nie dotyczy ciebie. To moje niezałatwione sprawy, w które nie mam zamiaru cie wplątywać.- miałam w głowie milion myśli na minutę, 'To co było przed NAMI...' NAMI! Nigdy nie śmiałam mysleć o nim i o mnie jako o nas. Byłam w lekkim szoku...
-Dlaczego?-wydusiłam słowo.
-Bo jeśli dowiesz sie za dużo, to mogę cię stracić.- cały czas wpatrywał się we mnie.
-Stracić?- patrzyłam mu prosto w oczy.- jak to?
-Boję się, że możesz tego nie zrozumieć, a wtedy odejdziesz.
-Znamy sie kilka dni, a ty boisz się, że mogę odejść?- zdziwiłam się, ale to raczej tak nie zabrzmiało. Fakt, że znaliśmy sie 3 dni nie przeszkadzał mi w kochaniu go, bo czułam się jakbym znała go od zawsze. Nie byłabym w stanie odejść.
-Boję się, że cię stracę zanim uda mi się zdobyć twoje serce.- powiedział, a ja spósciłam głowę i zamknęłam oczy, miałam wrażenie, że serce wyskoczy mi przez gardło, a policzki spłoną. Nie zdawał sobie kompletnie sprawy z tego, że nigdy nie musiał robić zbyt wiele, żeby zdobyć moje serce, w sumie nie musiał robić nic, bo ono samo mu się poddało.
-Ono już jest twoje...-szepnęłam i podniosłam wzrok na niego. Nie chciałam żałować, że mu tego nie powiedziałam, to najlepszy moment, innego może nie być.- i mam wrażenie, że zawsze było...-dodałam.
***
Obudzilam sie rano i zdalam sobie sprawe, ze jest niedziela i, ze to juz nie rano, tylko popoludnie. Przypomnialam sobie, ze chodzilismy wczoraj z Harry'm po parku i okolicach i niezbyt szybko mnie odwiozl do domu. Pamiętam każdy szczegół wczorajszego wieczoru, dużo rozmawialiśmy, nie tylko o zwykłych rzeczach, ale też o bardziej poważnych i takich głupich, niestety nie udało mi się wyciągnąć z niego jakiejkolwiek informacji na temat faceta z klubu.
Zrezygnowana wstalam z lozka i zeszlam do kuchni.
-A o ktorej sie wraca do domu to sie chyba zapomnialo, co?- spytal moj tata, kiedy tylko weszlam do pomieszczenia.
-Byla sobota i zreszta pierwszy raz wrocilam tak pozno.- odparlam.
-Soboty to powinnas poswiecac na nauke, a nie szlajasz sie gdzies po nocach i niewiadomo z kim wracasz.- powiedzial pol zartem, pol serio.
-Za kilka dni jest koniec roku i nie szlajam sie z niewiadomo kim.- przekonywalam go.- Mama wie z kim bylam...
-Ale mama poszla na plotki do swoich psiapsiółek, a ja nie wiem kim byla osoba, z ktora przyjechalas. Może nie jestem jakims tam najlepszym ojcem, bo ciagle mnie nie ma, ale takie rzeczy chce wiedziec, bo przynajmniej tak moge sie sprawdzic i wykazac w tej kwestii.-dodal.- to, ze siedze calymi dniami poza domem, to nie znaczy, ze nie mysle o was i o tym co dzieje sie w nim dzieje.
-OK, nie powiedzialam nic na ten temat.-chciałam zakończyć rozmowę, która i tak nie miała sensu, fakt czasami kiedy jest potrzebny to go nie ma, ale nie powinien myslec o sobie jako o zlym ojcu, bo takim nie jest. Dal mi wszystko co najwazniejsze: milosc, poczucie bezpieczenstwa i wszystko inne co kolwiek, kiedykolwiek bylo mi potrzebne, dlatego pomyslalam, ze nie tylko powinien wiedziec z kim wrocilam, tylko tez zasluguje na to, zeby to wiedziec.-bylam z przyjacielem. Odwiozl mnie pod same drzwi i jestem w jednym kawalku, wiec chyba nie powinienes byc o to zly.
-Nie jestem zly, tylko sie martwie, bo wracasz o 3 nad ranem z gosciem, ktorego na oczy widze pierwszy raz. To dziwny widok dla ojca, ktory nadal uwaza swoja corke za mala dziewczynke.- uśmiechnął się.
-Oj tato...- zaśmiałam się i podchodząc do lodówki poklepałam go po plecach.
-Jakie masz plany na dziś?- spytał, wracając wzrokiem do swojej gazety.
-Nie mam jeszcze planów. Jak zwykle pewnie Perrie coś wymyśli i po mnie wpadnie.- powiedziałam i uświadomiłam sobie, że wczoraj mieli na nas czekać, a my się nawet nie pojawiliśmy.- właśnie, Perrie!- wbiegłam spowrotem po schodach i szybko znalazłam jej numer w ostatnio używanych.
-Halo?-powiedziała zaspanym głosem.
-Perrie nie jesteś zła?
-Na co? Że wczoraj czekaliśmy na was jak głupki 2 godziny, a wy nawet nie daliście znać, że zmienacie plany? Nie, już mi przeszło.-zaśmiała się.
-Cieszę się.- westchnęłam z ulgą.- co dzisiaj robimy?
-Jak to? Dzisiaj festival! Nie mów, że zapomniałaś, gadałam ci o tym przez miesiąc!
-Zapomniałam.- pisnęłam.
-Za.Bi.Ję.Cię! Przecież będzie tam Ed Sheeran!-krzyknęła, ona czekała na ten dzień od pół roku, a bilety zamówiła jeszcze wcześniej, chciała się upewnić, że będzie jak najbliżej sceny i będzie miała najlepszy widok na swojego idola, a ja zapomniałam, że Ed jest i moim idolem.
-Wiem! Nie przegapię Ed'a i usłyszę 'Give Me Love' oraz 'I See Fire' i ty także.
-OK, za 3 godziny bądź u mnie mój tata nas zawiezie.-ucieszyła się.
-OK.-postanowiłam tym razem ja się dostodować do jej planów.
Rozłączyłam się i zaczęłam panikować, no bo dzisiaj zobaczę mojego idola, ukochanego Ed'a! Po długich poszukiwaniach znalazłam odpowiednie ubrania, chciałam nie wyróżniać się z tłumu, ale jednocześnie chciałam zwrócić uwagę Ed'a (co pewnie i tak nie będzie trudne, bo Perrie się o to postara).
Zrobiłam makijaż i uczesałam włosy. W mój ukochany plecak wrzuciłam telefon, portfel, oczywiście bilet i inne potrzebne rzeczy. Szybko zdałam sobie sprawę, że od telefonu do Perrie już minęły praiwe 3 godziny i bez słowa wystrzeliłam z domu. Mimo, że Perrie nie mieszkała daleko to biegłam, żeby oszczędzić trochę czasu. Po 5 minutach stałam już przed jej drzwiami.
-Co, gotowa?- spytałam zdyszana, kiedy mi je otworzyła.
-Prawie.-przykucnęła, żeby zawiązać buta.
-Dzień dobry.- powiedziałam, kiedy tata blondynki stanął za nią.
-Dzień dobry.- odparł z uśmniechem.- Możemy jechać?- zwrócił się do swojej córki, która podciągała szorty, żeby jej nie spadły.
-Tak!- wyszczerzyła zęby w uśmiechu.
-Nie wiem po co tak szybko, skoro to zaczyna się dopiero o 19-nastej.-pokręcił glową, kiedy tylko zdał sobie sprawę, że jest po 13.
-Tato, a po to między innymi, żeby być w pierwszym rzędzie, kiedy przyjdzie Ed! Myślisz, że się dostaniemy jak pojedziemy pół godziny wcześniej?! MUSIMY jechać teraz!
-Nie bądź taka pewna, że będziesz w pierwszym, jest wiele zachłannych faneczek, które zrobią wszystko byle być jak najbliżej sceny.
-Perrie to jedna z nich.- zamiałam się, a jej tata się przyłączył.
-Właśnie widzę.
Na miejscu byłyśmy po 15 minutach i okazało się, że już jest kilka osób przed nami, a właściwie jakies pierwsze 3 rzędy ludzi pod sceną i kolejne 2 czekające w kolejce na skasowanie swojego biletu.
-I co teraz?- spytałam.
-Jak to co? Pachamy się!- odparła wściekła Perrie.
Jednak odnosiłam wrażenie, że to nie będzie takie proste jakie się jej wydawło...
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
----------------------------------------------------------------
Przepraszam, że tak późno, ale nie miałam internetu, tak w zaszadzie to nie mam nic więcej do powiedzienia, oprócz życzenia miłego czytania i proszenia o komentarze :D ily!!!
