-’’Milosc jest wtedy, gdy szczescie drugiej osoby staje sie Twoim’’- przeczytalam na glos, spogladajac na mojego chlopaka. Usmiechnal sie szeroko i pocalowal mnie w czubek glowy.
-W takim razie my jestesmy najszczesliwsi na calym swiecie.- stwierdzil.
***
Wtedy myslalam, ze nic nie stanie na drodze tego szczescia. To bylo wtedy. A teraz? Teraz… Tak wlasciwie nie ma teraz. Od dwoch lat praktycznie moje zycie stanelo w czasie. Nie jem, nie spie, a jesli chocby sprobuje to budze sie przez krzyk, nigdzie nie wychodze, kilka razy probowalam sie zabic. Tylko dla jednego, tylko dla niego. Jednak cos mi na to nie pozwalalo. Kazda proba konczyla sie tym, ze jakas niezidentyfikowana sila odrzucala mnie od tego czynu i od tej mysli. Czuje sie jak wrak. Te glosy w mojej glowie. One mowia. Mowia cos, ale ledwo slyszalnie. Zaraz zaczna krzyczec. To nie do zniesienia! Wysiadam. Zycie toczy sie dalej. Ale ja juz wysiadlam. To koniec. Te dwa lata to zbyt dlugo bez niego. Jak dlugo tak mozna? Nie wytrzymam kolejnej doby, dnia, godziny. Nie wytrzymam chocby minuty! Lzy znowu splynely ciurkiem po moich policzkach.
-To juz ostatnie sekundy…- szepnelam sama do siebie.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Oto prolog :D Licze na mile komentarze, one bardzooo motywuja :) . Mam nadzieje, ze sie podoba ^^
E. xx
