piątek, 15 maja 2015

Uwaga!

Hej!
Nie dodalam dlugo rozdzialu, jest kilka powodow. Pierwszy nie bylo pod poprzednim zadnego komentarza, drugi nie mialam czasu, a trzeci i najwazniejszy nie mam weny! Nie wiem kompletnie co napisac. Mam kilka pomyslow zapisanych w notatce w telefonie, alezupelnie pustka, by je poloaczyc... Postaram sie dodac jakis rozdzial jak najszybciej, ale nie bedzie to predzej jak za dwa dni. Mam nadzieje, ze poczekacie jeszcze troche i nie bedziecie mieli mi tej pustki w glowie za zle :)

Przy okazji jak wam sie podoba nowy wyglad? :D


poniedziałek, 4 maja 2015

Rozdzial 3

-No, co to za sprawa?- spytala.
-Idziemy na plaze...- odparlam przewracajac wieszaki w szafie.
-Tyle to mi napisalas. Mowilas, ze mi wszystko wyjasnisz. Takze slucham.-rozsiadla sie na moim lozku.
-Oj Zayn i Harry ida z nami.- probowalam ukryc w sobie entuzjazm.
-Co?! Ale jak to?!
-No napisal do mnie. Pamietasz wczoraj jak do mnie napisalas i mowilam, ze nie ma mnie w domu?
-Pamietam.
-Bylam z nim w wesolym miasteczku i wogole!- polozylam sie rozmarzona na lozku obok niej.
-I co?! Doszlo do czegos? Opowiadaj!
-Oj nic takiego. Tylko jak juz odprowadzil mnie do domu to mnie pocalowal...
-I co jestescie razem?!- Perrie zawsze byla z tych osob, ktore zawsze musialy wiedziec wszystko jasno i wyraznie.
-No nie wiem, ale niedawno do mnie napisal i mamy czekac o 12, takze mow te swoja sprawe i sie szykujemy.- popedzlam ja.
-Jednak juz nic.- zmienila zdanie.
-Mowilasm ze to wazne.
-Ale juz nic.
-Skoro tak to szykujmy sie.- usmiechnelam sie.
Po jakiejs godzinie bylysmy gotowe.

                                               Ja: 

Perrie:                                                   
  
Potem musialysmy jeszcze czekac, wiec zeszlysmy do kuchni.

-Co dziewczynki? Macie ochote na mrozony koktajl?- spytala moja mama.
-Chetnie.- odpowiedziala Perrie.
-Ja tez.- dodalam.- wyglada na to, ze dzisiaj bedzie upal.
-No. Jeszcze godzina...- rozlozyla sie na stole.
-Wybieracie sie gdzies?- mama zadala kolejne pytanie i podstawila nam szklanki pod nosy.
-Tak.- odparlam.
-A gdzie?- usiadla przed nami.
-Idziemy na plaze z...
-Z Jane. - przerwalam Perrie. 
-Tak z Jane i Jesy.- usmiechnela sie.
-Podwiezc was?
-Pojdziemy pieszo. Perrie? Moze juz wyjdziemy i pochodzimy troche i po drodze wezmiemy dziewczyny i pojdziemy?- zapytalam.
-No OK.- wzielysmy torby i wyszlysmy przed dom.
-Malo brakowalo.-powiedzialam zakladajac na nos ray bany. Perrie sie tyko zasmiala. 

Harry
''Jesli jestescie gotowe to idziemy ;) .''

Ja
''Spotkamy sie w drodze, bo my juz wyszlysmy :). ''

Harry
''Okay :d. Czekajcie kolo zakretu ^^ ''

Ja
''Ok :D''

-Z kim piszesz?- spytala Perrie.
-Mamy czekac na zakrecie to jeszcze kawalek :) - nieco przyspieszylysmy kroku. Okazalo sie, ze to my musialysmy jeszcze na nich czekac.
-No wkoncu!- krzyknela Perrie, widzac ich jakies 20 metrow od nas.
-Az tak sie stesknilas?- spytal Zayn usmiechajac sie do blondynki.


-Nie przesadzajmy, nie jestes az taki interesujacy, zeby zaraz za toba tesknic.- powiedziala, smiejac sie, ale ja i tak wiedzialam, ze prawda jest inna i nie mogla sie doczekac tego spotkania.
Harry wzial mnie kawalek dalej od nich, podczas, gdy Zayn probowal przekonac Pezz, ze jest wart jej zainteresowania.
-Swietnie wygladasz.-powiedzial usmiechajac sie.
-Dziekuje. A tobie nie jest za goraco?- spytalam.
-Nie. Ale nie o tym chcialem pogadac.-zaczal przedeptywac z jednej nogi na druga.-Albo dobra mniejsza o to, idziemy?- dodal.
Tak szczerze bardzo chcialam wiedziec co chcial mi powiedziec, ale nie bede na tyle wscipska i nie zaczne naciskac.
-Tak, idziemy.- odparlam i poszlam za nim.

                                                                              ***

Na miejscu bylo niezbyt wiele osob, to pewnie dlatego, ze jest wczesna godzina, a wiekszosc ludzi pracuje w soboty. 
-Opale sie!- krzyknela uradowana Perrie i pobiegla sprawdzic, czy woda jest ciepla. Dlugo sie niezastanawiajac poszlam za nia, piasek grzal mnie w stopy, ale kiedy zanurzylam jedna w wodzie to przeszedl mnie dreszcz.
-Zimna.- powiedzialysmy razem, a kolo nas przepedzil Zayn i wbiegl do wody jakgdyby nigdy nic, przy czym ochlapal nas cale.
-Coz na mokra skore podobno slonce lepiej opala...- burknela Perrie i poszla po recznik, a ja rozbawiona poszlam za nia.
-Ale on twierdzi, ze nie potrafi plywac.- powiedzial Harry, ktory siedzial na kocu i bawil sie fredzielkiem od mojej torebki.
-Nie nazwalabym tego plywaniem.- zasmialam sie.- on sie tylko moczy.
Po chwili Zayn przyczolgal sie do nas caly mokry.
-Mam sam plywac?- spytal.
-Wmawiaj sobie.- usmiechnelam sie.
-Ale co?
-Ze plywasz.- dodala Perrie i rzucila w niego recznikiem.
-Niszczycie mi marzenia! To ty im powiedziales.- udal obrazonego.
-Przykro mi, ale same to zauwarzyly.- odparl Harry.
-Chodz miszczu.- powiedziala Perrie po tym jak zdjela szorty,  pod ktorymi miala stroj kapielowy.- naucze cie troche.- chwycila go za przedramie i poszli w strone wody.
                                                                                                                                    

-Zobaczymy co z tego wyniknie.- dodal Harry, siadajac wygodniej, zeby miec lepszy widok na tamtych dwoch. 
-Boje sie, ze ona go utopi.- zasmialam sie i przymrozylam oczy od slonca.
-Nie no on cos tam umie, zeby nie zatonac, ale on nigdy nie wchodzil glebiej niz do pasa, a ona go wyprowadza prawie na srodek.- odwrocil twarz w moja strone.- idziemy do tego baru tam?
-Okay.- odpowiedzialam i wzielam telefon. Poszlismy do baru, ktory w zasadzie byl tylko polowa baru, bo wieksza jego czesc znajdowala sie na zewnatrz.
-Usiadz, a ja przyniose cos do picia.- mowil i jednoczesnie szedl w strone barku. Po chwilii wrocil z dwiema szklankami koktajlu.
-Dzieki :) - powiedzialam, kiedy poodal mi jedna.
-To teraz mi powiedz, dlaczego mam unikac twojej mamy.- usmiechnal sie 'tym' usmiechem.
-Oj, ona jest inna.- zaczelam mieszac slomka w kubku.
-Inna, czyli? Jesli nadopiekuncza to moja tak samo :) .
-To tez... Ale ona widzi i wie wszystko, w dodatku to wyolbrzymia. Taka typowa mamusia. Lepiej unikaj z nia rozmowy, bo wyciagnie od ciebie doslownie wszystko.
-Dobrze wiedziec. A myslalem, ze to moja jest zla :D
-Myliles sie :) . - przez chwile patrzyl sie na mnie, ale ja sposcilam glowe.
-Przepraszam.- powiedzial.- ale lubie na ciebie patrzec. Jestes inna niz te wszystkie dziewczyny, ktore widuje codziennie.
-Inna, czyli?- zadalam to samo pytanie co on kilka minut temu.
-Wyjatkowa.- odparl.
-O! Tu jestescie!- krzyknela Perrie, cala zdyszana, a za reke ciagnela Zayn'a, ktory wlokl sie za nia rownie wykonczony.
-Nigdy wiecej!- Mulat padl zdyszany na krzeslo.- ona jest okropna!- wskazal na dumna z siebie Pezz.
-Przynajmniej nauczyles sie plywac pieskiem, bedziesz umial sie uratowac przed utonieciem, kiedys bedziesz mi za to wdzieczny.- poklepala go po ramieniu.
-Wiesz wydaje mi sie, ze po twojej lekcji, to on nie bedzie mial okazji utonac, bo wiecej nie wejdzie do wody.- dodal Harry.
-Smiej sie, smiej, ale ty tez mi powinienes podziekowac!
-Niby za co?- smial sie dalej.
-Dobrze wiesz za co.- spojzala na mnie, a potem na niego. Juz sie nie odezwal, tylko dopil swoj koktajl do konca.
-Ja sie zbieram, jest po drugiej, a ja jeszcze mam zajecia w bibliotece.- powiedzial Zayn i wstal.
-Ide ci pomoc wszystko zapakowac.- dodala Perrie i poszli spowrotem na nasze koce.
-Zayn i zajecia w bibliotece? Nie wyobrazam sobie tego.- powiedzialam.
-On tylko z pozoru jest taki. Tak naprawde to cale dnie moglby, albo grac na konsoli, albo jezdzic na desce, albo czytac, albo rysowac.
-Nie wyglada na zbyt tworczego, ale skoro taki jest to tylko na plus dla niego :D 
-Ja mam ich wiecej.- znowu sie usmiechnal.
-To tylko twoje zdanie :)
-A jakie jest twoje?- najchetniej odpowiedzialabym, ze jest najwspanialsza osoba jaka kiedykolwiek spotkalam, ale przeciez nie moge tego powiedziec.
-Nie... Nie wiem.- zajaknelam sie.- Lubie cie... Moze nawet wiecej niz lubie.- wydukalam.
-Ja duzo wiecej.- poczulam fale goraca przechodzaca przez moje cialo. 
-Idziemy?!- krzyknal Zayn.
-Tak juz!- odpowiedzial Harry.

***

Wieczorem jak zwykle, po wzieciu prysznica, wlozylam sluchawki w uszy  i polozylam sie na lozku. Chcialam przemyslec to wszystko. Przeciez  nie wiedzialam, ze to tak sie potoczy, znam go 2 dni, a wydaje mi sie, ze sie w nim zakochalam. Nie ma minuty, zebym o nim nie myslala. Zauroczyl mnie calym soba. Jego slowa tylko jeszcze bardziej podsycaja to co juz do niego czuje. Tym pocalunkiem sprawil, ze stalam sie jeszcze bardziej zakochana. Sama siebie nie poznaje, nigdy jeszcze nic takiego nie czulam do zadnego chlopaka. Probowalam przestac o nim myslec, ale po krotkiej chwilii zdalam sobie sprawe, ze potrzebuje tych mysli, a jeszcze bardziej jego. 
-Emily!- uslyszalam krzyk mamy, po czym zobaczylam ja w drzwiach pokoju. Wyjelam sluchawki z uszu.
-Tak?
-Ten chlopak, ktory cie wczoraj przyprowadzil wlasnie przyszedl.- poscila mi oczko.
-Co?!- krzyknelam i zeskoczylam z lozka, jednak szybko zdalam sobie sprawe, ze wygladam jak potarganiec i jestem ubrana w za duza koszulke pilkarska. - rozmawialas z nim?
-Chcialam, ale niezbyt wiele mowil, zawsze jest taki malomowny, czy ty mu nie kazalas?- usmiechnela sie.
-Nie calkiem. Zreszta myslisz, ze on ma tematy z toba?-spytalam, stojac przed lustrem. 
-No raczej nie, ale moze juz pojdzieszm, bo on stoi w korytarzu.
-Juz. -wyminelam ja i zbieglam po schodach. Harry jak zwykle przywital mnie wielkim usmiechem.





-Co cie tu sprowadza?- rowmniez sie usmiechnelam.
-Wpadlem zobaczyc, czy nadal pamietam droge do twojego domu.- powiedzial, podczas gdy mama zdazyla przejsc juz do kuchni.
-Zabawne :), a tak na prawde? 
-A tak naprawde to chcialem spytac, czy idziesz ze mna do klubu? Oczywiscie nie przyjmuje odmowy :D
-Moment. - poszlam do kuchni. -Maaaamooo...
-Cos chcesz, tak?- w odpowiedzi wyszczerzylam sie w najszczerszym usmiechu jaki umialam.- tylko wroc przed ojcem i nie narob sobie klopotow.- dodala.
-Dziekuje!- pocalowalam ja w policzek i wrocilam do korytarza,- Moge isc, ale musze sie ubrac.
-Jesli chodzi o mnie to wygladasz swietnie. - zmierzyl moja sylwetke od dolu do gory.
-Jestes slodki i milo, ze ci sie podoba, ale nie wyjde do ludzi praktycznie w samych majtkach.- chwycilam go za przedramie i poszlismy do mojego pokoju.
Szybko sie ubralam i zrobilam najpotrzebniejsze rzeczy.


-Gdybys mnie predzej powiadomil, to to wszystko trwaloby o wiele  krocej. :) - powiedzialam wychodzac z lazienki i jednoczesnie zakladajac buta.
-Przyjmij to w formie niespodzianki.- powiedzial.- Co, gotowa?
-Tak. Mozemy isc.- usmiechnelam sie.- nie wiedzialam, ze prowadzisz :) - zdziwilam sie, kiedy zobaczylam przed domem samochod.
-Dopiero 3 miesiace, ale zdalem za pierwszym razem. Nie masz sie czego bac.- zasmial sie otwierajac mi drzwi.
-To gratuluje.- wsiadlam do auta.
-Dzieki.- usmiechnal sie, zalozyl okulary przeciwsloneczne i wlozyl kluczyki w stacyjke.- na miejscu maja juz czekac Zayn i Perrie.
-A ona mi nic nie powiedziala?
-Byla z Zayn'em w bibliotece i to oni wymyslili te impreze, tez dowiedzialem sie niedawno, ale masz racje mogla ci powiedziec.- nie odrywal wzroku od jezdni, za to ja obserwowalam kazdy jego ruch.- Dlaczego na mnie patrzysz?- usmiechnal sie.
-Wybacz.- sposcilam glowe.- wygladasz tak powaznie.- zasmialam sie.
-Naprawde? :) A myslalem, ze odplacasz sie za popoludnie.
-Calkiem mozliwe, ze to tez :D. 
-O ktorej musisz byc w domu?
-Mam byc przed ojcem, a on bedzie w domu okolo 2 w nocy.
-Swietnie. Odwioze cie o wpoldo.
-OK. Nie bedziesz mial klopotow przez to ze wrocisz tak pozno?
-Nie, raczej nie. Ewentualnie mama bedzie dzwonic co 5 minut, ale wylacze telefon. Czasami mam jej dosc, najpierw gadala, ze jak bede dorosly to moge robic co chce, jestem dorosly, ale ona nadal przejmuje sie wszystkim.
-Martwi sie. Pewnie jestes jedynakiem, skoro tak sie przejmuje?
-No wlasnie nie, mam jeszcze siostre, ale jest odemnie starsza.- spogladal na mnie katem oka co jakis czas.- a ty?
-Jedynak, ale nie jestem rozpieszczona, nie martw sie.
-Zauwazylem, ze nie jestes.- usmiechnal sie i zatrzymal samochod pod jednym klubem. 


----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

                        A to taki dlugi rozdzial xD . Po pierwsze bo mam urodziny, a po drugie, bo taki dlugasny wyszedl xD . Uff... Jak go dodawalam to dostalam opieprz, bo mi sie laptop rozladowal, a potem zaczelam szukac ladowarki :D . Coz mniejsza o to. Jak poprawialam to sluchalam tego: 
https://www.youtube.com/watch?v=w1KEJ2VJN8c
 licze na mile komentarze i co tam tylko chcecie! :*


niedziela, 3 maja 2015

Rozdzial 2

Nie moglam sie otrzasnac widzac, ze ten sms nie jest od Perrie, tylko od numeru, ktorego nie znam. Wachalam sie czy odczytac, czy nie. Balam sie rozczarowania. Jednak bylo to odemnie silniejsze.

                                                               Brak Nazwy
''Nie pomysl sobie o mnie zle, ale zastanawiam sie czy nie dalabys sie wyciagnac na lody? :D Twoj numer mam od twojej przyjaciolki. Widzielismy sie na plazy :)''

Przez dluzsza chwile zastanawialam sie co odpisac. No bo nie codziennie zdaza sie, ze taki chlopak zaprasza cie na lody lub wogole prosi o twoj numer. Teraz nie moge zaprzepascic szansy i zrobic dobre pierwsze wrazenie.

                                                                       Ja
''No tak pochwalila sie, ze dala ci moj numer :). Tak sie sklada, ze cie pamietam, ale nie bardzo teraz moge wyjsc...''

Ohh! Kurde! Po co ja to pisalam! Prawda jest taka, ze moge, a tym bardziej bardzo chce z nim wyjsc!!! Tylko... No, boje sie.

                                                            Brak Nazwy
                   ''No szkoda. To moze innym razem co? :D Albo wieczorem?''

                                                                       Ja
                    ''Dobra wyjde teraz :). Jednak nie mam nic do zrobienia :d .''

                                                                Brak Nazwy
                     ''W takim razie gdzie na ciebie czekac? Masz daleko do centrum?''

                                                                        Ja
              ''No tak troche :D . Jesli mialabym jechac rowerem to okolo 40 minut :/ ''

                                                              Brak Nazwy
                     ''To moze po ciebie przyjde? Nie bedziesz taki kawal sama :D.''

Boze!!! On chce po mnie przyjsc! Nie moge przeciez odmowic, to byloby robienie czegos przeciwko sobie.

                                                                         Ja
                          ''Ale wtedy ty bedziesz szedl sam, zreszta nie wiem czy trafisz.''

                                                               Brak Nazwy
''Nie martw sie, napewno nie mieszkasz tak daleko odemnie :). Ja mieszkam na Downing Street :p ''

Zdalam sobie sprawe, ze to nawet nie daleko i nawet sie ucieszylam. 

                                                                       Ja
''No to w takim razie musisz przy pierwszym zakrecie, tam kolo tego sklepu z prasa, skrecic w lewo, potem caly czas prosto, przy nastepnym zakrecie w prawo i trzeci dom po porawej stronie :D''

                                                                 Brak Nazwy
                     ''Napewno znajde :D . Nie powinienem sie zgubic. Jakby co to pisze :D''

Szybko poprawilam nieco makijaz, ale tak by nie byl zbyt mocny i ubralam sie w inne ubrania niz te, w ktorych bylam na plazy. Zbieglam na dol i czekalam przed drzwiami, tylko po to, zeby mama nie otworzyla ich przedemna, bo narobilaby mi wstydu, a tego mam zamiar uniknac.
-Emily? Spodziewamy sie kogos?-spytala.
-Nie. Skad ta mysl?- zaprzeczylam.
-Stad, ze stoisz pod drzwiami, wyszykowana i sie denerwujesz.
-Nie prawda.- jak ja zaluje, ze ona pozna po mnie zupelnie wszystko. Cenie to, ze mam z nia tak dobry kontakt, ale naprawde czasami przesadza. Musi wiedziec wszystko.
-Jak uwazasz.-wzruszyla ramionami i wrocila do kuchni. 
Moje serce przyspieszylo rowno z dzwiekiem dzwonka. Spojzalam przez wizjer i zobaczylam jego. Byl cudowny. Nie moglam oderwac sie od drzwi. Wzielam gleboki oddech, poprawilam wlosy, upewnilam sie, ze wygladam jak czlowiek i otworzylam drzwi.

-Jednak trafiles.- usmiechnelam sie.
-Nie bylo latwo, ale jakims cudem.- odparl tym samym, gdybym tylko mogla powiedzialabym calemu swiatu, ze nigdy nie widzialam cudowniejszego usmiechu, ale ograniczylam sie tylko do spojzenia na swoje buty.-To co idziemy?- zapytal.
-Tak, tak. Mamo wychodze, nie wiem kiedy wroce i nie dzwon!- zatrzasnelam za soba drzwi i ruszylismy w strone furtki.
Przez czesc drogi nie odzywalismy sie do siebie, ale postanowilam to przerwac. Po pierwsze frustowalo mnie to, a po drugie, bylam ciekawa  co odpowie na moje pytanie.
-Skad mysl, zeby do mnie napisac?- odwrocil spojzenie w moja strone i byl nieco zdziwiony.
-Coz... Nie... Nie wiem. Tak po prostu.-powiedzial.
Nic nie odpowiedzialam, no bo co mialam powiedziec? Ze nawet nie zdaje sobie sprawy jak bardzo na to czekalam? Zdjelam okulary przeciwsloneczne i wbilam wzrok w ziemie.
-Ale tego nie zaluje.- dodal.- Mam nadzieje, ze ty tez nie :D
-Jak narazie, to nie.- usmiechnelam sie i dostalam smsa.

                                                                      Perrie
                                           ''Mam nadzieje, ze nie jestes zajeta ;)''

                                                                            Ja
                                   ''Przykro mi nie ma mnie w domu, pogadamy potem?''

                                                                        Perrie
                                    ''OK,OK, ale pamietaj to WAZNE! :D :) :P :* ^^ ''

-Wybacz.- powiedzialam, chowajac telefon do tylniej kieszeni.
-Nie szkodzi :) . 
-Gdzie tak wogole idziemy?
-A gdzie chcesz isc?
-Nie wiem, to ty napisales do mnie, wiec wybor nalezy do ciebie.
-Ok, skoro tak to idziemy do tego wesolego miasteczka, ktore otworzyli wczoraj w Hade Park'u.- spojzal na mnie.
-No dobrze. Mam nadzieje, ze lubisz kolejki gorskie, bo ja uwielbiam!- ucieszylam sie na sama mysl o rollercosterze.
-Poswiece sie.- odpowiedzial juz mniej entuzjastycznie.
-Boisz sie? Nie.
-Oczywiscie, ze nie.- zaprzeczyl.
-Klamiesz? Prawda? Jesli sie boisz, to sie tego nie wstydz. Kazdy ma jakies leki. Ja boje sie biedronek.- szlam tylem, tak zeby caly czas byc przodem do niego. Na jego twarzy pojawil sie wielki usmiech.
-Biedronek? Ja nie lubie pszczol, os i innych takich.
-I rollercosterow?-usmiechnelam sie znowu.
-Mam lek wysokosci.-przyznal sie wkoncu.- Nie boje sie rollercostera samego w sobie. Boje sie wysokosci na jakiej on jest. Zawsze jak bylem dzieciakiem i szlismy cala grupka do weslego miasteczka to wszyscy pchali sie na kolejke, a ja szedlem zbijac butelki.- zasmial sie.- potem wszyscy wracali zarzygani, dlatego nigdy tez nie zalowalem, ze jednak nie wszedlem.
-Ja nigdy sie nie zrzygalam na kolejce.
-Serio?- wygladal na rozbawionego.- to chyba dobrze.
-Tak mysle, ale za to Jane kiedys zarzygala wszy...
-Uwaga!- przyciagnal mnie za reke do siebie, a obok przejechal pedzacy rowerzysta, gdyby nie on to pewnie byloby ze mna marno.
-Jeny, dzieki.- przyspieszylam oddech. 
-Nic ci nie jest?
-Nie, nie.- nawet  nie zauwarzylam, ze nadal trzyma moja dlon. Przyznam, ze zawstydzilam sie odrobine i sposcilam glowe.
-Wiecej mnie tak nie strasz.- powiedzial juz bardziej rozbawionym glosem, a dlonia, ktora jeszcze przed chwila mnie trzymal, przeczesal sobie wlosy.
-To ty wystraszyles mnie.- zasmialam sie.
-Dobra idziemy :D.
Reszte dnia wluczylismy sie po wesolym miasteczku. Skorzystalismy chyba ze wszystkich atrakcji, no z wyjatkiem rollercosteru. Nie zaluje zadnej sekundy spedzonej dzisiaj z nim. Okolo 20 odprowadzil mnie do domu.
-Swietnie sie dzisiaj bawilam. Nie pamietam kiedy ostatnio tyle sie smialam.- usmiechnelam sie.
-Ja tez.- ujal moje dlonie. Poczulam przyjemne cieplo. Nawet nie spodziewalam sie tego. Popatrzyl chwile na mnie, a potem delikatnie musnal moje usta.- Do zobaczenia.- poszedl w strone furtki, a ja w zdumieniu odprowadzilam go wzrokiem.
***
Bardzo ucieszylam sie, ze udalo mi sie przemknac niezauwazenie przed mama wczoraj wieczorem. Nie moglam spac cala noc, bo myslalam o tym co wydarzylo sie pod drzwiami. Nie wiedzialam co to ma znaczyc, ale podobalo mi sie. 
-Dzien dobry!- przywitalam sie z rodzicami, kiedy weszlam do kuchni.
-Dzien dobry i do widzenia.- powiedzial tata i najpierw pocalowal mame, a potem mnie.- musze juz wyjsc do pracy, bo inaczej sie spoznie.
-Musze przyznac, skarbie, ze jest niezly.- powiedziala mama po wyjsciu taty.
-Kto?- zdziwilam sie.
-Ten chlopak, ktory cie wczoraj przyprowadzil do domu.- upila lyk kawy.
-Aha. No jest... Mily.- probowalam nie pokazac, ze nie tylko to mi w nim zainponowalo.
-Nie wiem, ale jesli chodzi o wyglad to grzech nie spojzec.- zasmiala sie.- Zreszta nie ukryjesz przedemna nic. Widzialam wczoraj wszystko.- poscila mi oczko.
-Wszystko?!- przestraszylam sie, przeciez nie jestesmy razem, znaczy chyba nie, a ona zaraz sobie cos uroi.
-Co do szczegolu. Wiedz, ze nie zabronie ci sie z nikim spotykac, ale pamietaj...
-MAMO!- przerwalam jej.- nie jestesmy para!  Nie masz sie czego bac. 
-Ja widzialam co innego. Matczyna ciekawosc jest silniejsza, skarbie. Nie ukryjesz nic. Chyba mam to po swojej mamnie. Ona tez wiedziala, ze spotykam sie z twoim tata, mimo ze probowalam to ukryc.- zaczela  swoje opowiesci.
Nie chcac sluchac nic wiecej, wyszlam z pomieszczenia i usiadlam w salonie.

                                                                        Harry
''Jesli masz ochote to wpadne po ciebie o 12 ;) . Wez te swoja kolezanke, co dala mi twoj numer, ja wezme Zayn'a i pojdziemy nad jezioro, ale takie normalne :D.''

                                                                             Ja
                ''OK :) . Pamietaj unikac mojej mamy, naprawde. Nie pytaj dlaczego :D''

                                                                         Harry
                                              ''Hahaha no dobrze :d . Do potem. ''

Szybko chcialam powiadomic Perrie o tym. Napisalam do niej. Skoro mieli byc po nas o 12, a jest 10 to mamy niewiele czasu.

                                                                            Ja
''Badz u mnie za chwile. Wez rzeczy potrzebne na plaze i co tam potrzebujesz. Jak najszybciej jak przyjdziesz to ci wszystko powiem!!! :D :) :* A ty mi powiesz o tej wczorajszej, waznej sprawie ^^'' 

                                                                          Perrie
                                                         ''Daj mi 10 minut :D :) :* ^^''

Perrie mieszkala niedaleko, wiec pomyslalam, ze tyle zajmie jej droga i sie nie pomylilam. Byla u mnie 11 minut pozniej. Co mnie zdziwilo to tylko to, ze przyszla w pizamie i zupelnie nie ogarnieta, a w plecaku miala wszystkie potrzebne rzeczy. Widac, ze sie spieszyla.
-Co sie stalo?!- wpadla do holu niczym rakieta.- Dzien dobry Pani Kate!- krzyknela do mojej mamy.
-Witaj Perrie!-odkrzyknela moja mama.
-Dobrze.
-Najpierw moja sprawa, potem twoja.- powiedzialam i poszlysmy na  gore.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


Troche sie grzebalam z tym rozdzialem xD. Jesli sa jakies bledy to nie moja wina, bo zanim wstawiam rozdzial tu, to daje go sprawdzic mojej siostrze, wiecie tak dla pewnosci :D . No tak czyli czekam na komentarze i ewenrualne pytania, gdyby ktos jakies mial :). 

piątek, 1 maja 2015

Rozdzial 1

-Emily. Emily!- ocknelam sie z transu. To nie byl sen, tyko stan, w ktory wpadam od pewnego czasu. Siedze wtedy zapatrzona w jeden punkt, a lzy strumieniami splywaja po moich policzkach. Lubie ten stan, pomaga zapominac o bolu, albo przynajmniej go tlumi.
-To jest Pani Britz.- mama przedstawila mi kobiete, ktora byla razem z nia.- porozmawia z toba i postara sie ci pomoc.
Kobieta weszla do pokoju i usiadla na krzesle, ktore stalo przed lozkiem, mama wyszla.
-Witaj Emily, mam na imie Rebecca. Mama opowiedziala mi o twoim problemie, chcialabym poznac twoja historie, zeby latwiej mi bylo tobie pomoc.- mowila zyczliwym glosem, jak dla mnie zbyt zyczliwym. Nienawidze litosci.
-Podobno cienie przychodza z bolem, ktorym sie kierujemy*.- nie oderwalam wzroku od okna. - w takim razie jestem cieniem swojego cienia. Kieruje sie bolem i dobrze mi z nim.
Rebecca nic nie mowila, tylko wsluchiwala sie w moj monolog. W prawdzie to od tego tu wlasnie byla.
-Wtedy jeszcze nie wiedzialam, czym tak naprawde jest bycie czescia kogos, teraz juz wiem, bo razem z nim zabraklo czesci mnie. To zaczelo sie 3 lata temu. Pamietam ten dzien jakby wydarzylo sie to wczoraj, bo jak moglabym zapomniec? Takie zeczy zostaja do konca, w moim wypadku to jest dopiero pczatek.
-Mow dalej.- odezwala sie Rebecca, sprawiala wrazenie osoby, ktora niechetnie przerywa innym, ale to takze czesc jej pracy.
-Ten dzien mial byc zwykly. Jak kazdego,normalnego dnia razem z Perrie siedzialysmy na stolowce i wybrzydzalysmy paskudny lunch. Tylko, ze tego dnia po poludniu postanowilysmy sie wybrac na plaze, niedaleko, w lesie. Nie wiedzialam, ze ta wycieczka do lasu, pozytywnie obroci moje zycie o 360 stopni tak, ze nie bedzie ono chcialo wrocic do pierwotnego stanu. Zadna z nas sie nie spodziewala tego, ze moze tam byc ktos oprocz nas. Tym bardziej ja . Nie wiedzialam, ze tam wlasnie po raz pierwszy spotkam Harry'ego.



                                                              *WSPOMNIENIA*

(Bedzie sie to opieralo na tym, ze wszystko bedzie pisane z perspektywy Emily (poza niektorymi fragmentami) i zostanie cofniete o 3 lata, czyli do dnia kiedy to wszystko sie zaczelo)

-No, no.- powiedziala Perrie, kiedy wracalysmy z plazy.
-Co ''no''?
-Nie udawaj! Widzialam jak na niego patrzylas... Zreszta on na ciebie tez! Dalam mu twoj numer.- mowila podekscytowana blondynka.
-I jeszcze sie chwalisz. Zreszta po co to zrobilas?!- udalam, ze jestem wsciekla, jednak z drugiej strony bylam jej za to wdzieczna.
-Oj juz przestan. Pytal to mu dalam.
-A co sadzisz o tym brunecie?                                                
 -Zayn'ie?          
-Przygladal ci sie.- poscilam jej oczko w roli odwetu.
-Sprawial wrazenie zadufanego w sobie. Jak dla mnie za bardzo zgrywa elegancika.- odparla, przekladajac torbe na drugie ramie.
-Z jednej strony masz racje, skoro ty myjesz wlosy co 2 tygodnie, mozesz wydawac sie mu zbyt ''brudna''.- zrobilam paclcami znak cudzyslowiu.
-Nie nabijaj sie!
-Nie nabijam. Po prostu to jest prawda.- zasmialam sie.
-Jezeli nie mam potrzeby myc ich czesciej to tego nie robie.- zkrzyzowala rece na piersi i przez polowe drogi sie nie odzywala.- dobra wiesz, ze dlugo nie potrafie sie na ciebie gniewac!- usmiechnelam sie w odpowiedzi.- Do jutra.- powiedziala skrecajac w swoja alejke.
-Pa.- pozegnalam sie i reszte drogi szlam juz sama. Zastanawialam sie, kiedy i czy wogole zadzwoni, skoro wyciagnal moj numer od Perrie. Oh! Jestem glupia, bo wogole o tym mysle! Powinnam zajac sie innymi sprawami niz myslenie o nim. Dziwne, bo nie potrafie. Zawsze mijalo mi po 5 minuach, a teraz po prostu nie mija. Weszlam w furtke i spotkalam mame przed domem.
-I jak bylo?- spytala jednoczesnie podlewajac kwiaty.
-A jak mialo byc?- odparlam rowniez pytaniem z uradowana mina i usiadlam na lawce.
-Bo widze, ze cos sie stalo, oczywiscie pozytywnego.- usmiechnela sie, miala ten dar, ze zawsze poznala po mnie, ze cos sie zmienilo.
-Nie. Dlaczego?- usmiech nie znikal mi z twarzy.
-Ukrywasz cos.- sprawaiala wrazenie rownie szczesliwej co ja.
-Nie-e!- zaprotestowalam, a moj telefon zaczal wibrowac, serce mi stanelo i szybko wygrzebalam go z torby.
                                                                  Perrie
               ''Szczesliwie dotarlam do domu, milo, ze napisalas, zeby sie upewnic :D ''
                                                                      Ja
                                            ''Kurde zapomnialam, wybacz :D ''

Tak szczerze to sie troche rozczarowalam. Naprawde myslalam, ze to on. Robie sobie tylko niepotrzebna nadzieje. Uf, musze sie otrzasnac! Odlozylam telefon obok na lawce.
-Kto to?-mama zadala kolejne pytanie.
-Perrie.- probowalam ukryc rozczarowanie. Wzruszyla ramionami w odpowiedzi i wrocila do swojego zajecia. Ja postanowilam isc do domu.
Kiedy weszlam do swojego pokoju dostalam nastepnego sms'a, tym razem od nieznanego numeru.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

*Z piosenki ''Where Do Broken Hearts Go'' Poczatek drugiej czesci, drugiej zwrotki ''Shadows come with the pain that you're running from''



Pierwszy rozdzial! Od razu was przepraszam za to, ze nie ma polskich znamow, ale mam jakas dziwna klawiature i nie moge ich robic :) . Licze na jakiekolwiek komentarze, bo dzieki temu bede wiedziala, czy podoba sie komus to co pisze :) .  ILY :*